Gezondheid


Heupdysplasie



Wat is heupdysplasie?
Heupdysplasie (HD) is een door erfelijke factoren en uitwendige invloeden bepaalde ontwikkelingsstoornis van de heupgewrichten. Sommige honden ondervinden hiervan ernstige hinder en kunnen gaan manken. Er zijn echter ook honden met meer of minder ernstige misvormingen van de heupgewrichten, die daarvan geen last lijken te hebben.

Behandeling
Gelukkig is de tijd voorbij dat bij ernstige HD een euthanasieadvies werd gegeven. Tegenwoordig kunnen we honden met HD een prima pijnloos leven geven. In een aantal gevallen is het zelfs te genezen. Belangrijk hierbij is een goed behandelplan.

De behandeling berust op een aantal pijlers:

Medicatie
De pijn en stijfheid bij HD ontstaan door een irritatie van het gewricht (vergelijkbaar met bijv. een voetbalknie). Om die irritatie te bestrijden worden langdurig ontstekingsremmers voorgeschreven. Een vaak gehoorde opmerking is dat het geven van pijnstillers niet goed zou zijn omdat de hond de pijn dan niet meer voelt en dan “meer kapot zou maken” Dit is niet juist, er bestaat absoluut geen gevaar voor het afscheuren van banden of gewrichtskapsel.

Rust, beweging en spieropbouw

Naast ontstekingsremmers is het belangrijk het gewricht en dus de hond rust te geven. Dit betekent meerdere malen per dag aangelijnd uitlaten voor een korte periode. Hoe lang dit moet worden volgehouden is afhankelijk van de mate van artrose en de ernst van de verschijnselen. De beste beweging voor een hond met artrose is rechtlijnig zoals zwemmen, naast de fiets en trimmen. Zeker bij jongere honden waarbij de slechte aansluiting van het gewricht het enige probleem is, kan door een juist bewegingsschema nog een prima gewricht ontstaan.

Gewichtsbeperking
Uit onderzoek is gebleken dat overgewicht een belangrijke factor bij gewrichtsproblemen is. De gewrichten worden jarenlang overbelast waardoor langzaam artrose opgebouwd wordt. Voor de behandeling van artrose is beperking van overgewicht dan ook van belang om verdere artrosevorming af te remmen en om de “rust” in de gewrichten te bevorderen.

Voeding
De laatste jaren is er veel onderzoek gedaan naar de rol van voedingsstoffen bij artrose.

Chirurgie
In enkele gevallen is de HD dusdanig ernstig dat chirurgie de enige juiste oplossing is. De twee meest gebruikte methodes zijn de bekkenkanteling en de kunstheup.

De bekkenkanteling wordt vooral gebruikt bij jonge honden. Voorwaarde voor deze ingreep is dat er nog geen artrose is gevormd. De kunstheup wordt vooral bij oudere honden gebruikt. Bij een zeer pijnlijk gewricht met veel artrose kan dit de enige oplossing zijn om een pijnloos leven te leiden.

HD Test
De beoordeling van het gangwerk van deze honden geeft onvoldoende informatie over de toestand van de heupgewrichten. HD wordt dan ook getest aan de hand van röntgenfoto’s van de heupgewrichten, deze HD foto’s kunnen door een dierenarts worden gemaakt welke hiervoor de juiste apparatuur in huis heeft en een overeenkomst heeft met de afdeling Gezondheid, Gedrag en Welzijn (GGW), het beoordelingspanel van de Raad van Beheer. In Nederland is het gebruikelijk dat zij de foto’s beoordelen en registreren, deze moeten dan ook aan bepaalde voorwaarden voldoen.

heuprontge

HD foto
Een voorwaarde is dat de hond een NHSB nummer moet hebben. Ook moeten de naam en adres gegevens van de eigenaar overeenkomen met hetgeen wat op de stamboom of op het registratie-bewijs is vermeld. Volgens de regels van de F.C.I. dient de hond voor het laten maken van HD-röntgenfoto’s minimaal 12 maanden oud te zijn.

Mogelijke uitslagen

  • HD A (vrij): de hond is röntgenologisch vrij van heupdysplasie, wat echter niet betekent dat de hond geen “drager” van de afwijking kan zijn.
  • HD B (overgangsvorm): op de röntgenfoto’s zijn geringe veranderingen gevonden, die weliswaar toegeschreven moeten worden aan heupdysplasie, maar waaraan in het kader van de fokkerij geen directe betekenis kan worden toegekend.
  • HD C (licht positief): bij de hond zijn duidelijke veranderingen, passend in het ziektebeeld van HD, gevonden.
  • HD D (positief): bij de hond zijn ernstige veranderingen, passend in het ziektebeeld van HD, gevonden.
  • HD E (positief in optima forma): de heupgewrichten zijn ernstig misvormd.

Meer informatie betreft HD, de beoordeling etc. kunt u vinden op http://www.raadvanbeheer.nl

Elleboogdysplasie



Elleboogdysplasie (ED) en het onderzoek
Elleboogdysplasie-onderzoek richt zich op 4 verschillende aandoeningen van het ellebooggewricht, die echter allen op den duur tot deformatie van het gewricht en kreupelheid kunnen leiden. Het zijn ontwikkelingsstoornissen van met name het kraakbeen in gewrichten die onder invloed van erfelijke en andere factoren ontstaan. Sommige honden kunnen hiervan op jonge leeftijd reeds ernstige problemen ondervinden. Bij anderen zullen pas op latere leeftijd de ernstige misvormingen in het gewricht aanleiding zijn tot kreupelheid. Het onderzoek is gebaseerd op röntgenfoto’s van de ellebogen. Omdat de oorzakelijke redenen per ras kunnen verschillen, zal ook het aantal vereiste röntgenopnamen per ras verschillend kunnen zijn.

Behandeling
De behandeling van een afwijkend ellebooggewricht hangt onder meer af van de aard en de ernst van de afwijking, de ernst van de klachten, de leeftijd van de hond en eventueel aanwezige (complicerende) artrotische veranderingen. Vaak is een chirurgische behandeling geïndiceerd. Daarbij geldt dat, als er geen factoren tegen pleiten, losgeraakte bot- en kraakbeenfragmenten uit het gewricht worden verwijderd terwijl de oneffenheid zo mogelijk wordt gecorrigeerd. Dit kan niet in alle gevallen. Artrose zelf is niet chirurgisch te behandelen, wel de oorzaak van artrose. Er is niet aangetoond dat er middelen zijn waarmee artrose kan worden verholpen. Wel kunnen door het opleggen van gedragsregels en door het gebruik van pijnstillers de klachten worden verminderd.

ED test
ED wordt getest aan de hand van röntgenfoto’s van de ellebooggewrichten. Deze ED foto’s kunnen door een dierenarts worden gemaakt, welke hiervoor de juiste apparatuur in huis heeft en een overeenkomst heeft met de afdeling Gezondheid, Gedrag en Welzijn (GGW), het beoordelingspanel van de Raad van Beheer. In Nederland is het gebruikelijk dat zij de foto’s beoordelen en registreren, deze moeten dan ook aan bepaalde voorwaarden voldoen.

ED foto’s
Voor een goede beoordeling van de ellebooggewrichten op artrose, zijn twee röntgenfoto’s van de hond van beide ellebogen nodig. Voor beide onderzoeken moet de hond minimaal achttien maanden oud zijn. Een voorwaarde is dat de hond een NHSB nummer moet hebben. Ook moeten de naam en adresgegevens van de eigenaar overeenkomen met hetgeen wat op de stamboom is vermeld.

elleboogdysplasie

Terwille van de betrouwbaarheid van de beoordeling worden er hoge eisen gesteld aan de kwaliteit en de documentatie (identificatie) van deze röntgenfoto’s. Wanneer niet aan deze eisen is voldaan, krijgt de dierenarts die de röntgenfoto’s heeft gemaakt, daarvan bericht met een aantekening over hetgeen eraan mankeert met een verzoek om nieuwe röntgenfoto’s te maken. Een dergelijk verzoek wordt direct na de beoordeling van de röntgenfoto’s verzonden. Ook de eigenaar krijgt hieromtrent bericht. De dierenarts wordt geacht contact op te nemen met de eigenaar van de hond om een afspraak te maken voor het maken van nieuwe ED-foto’s. Het beoordelen van deze nieuwe foto’s wordt niet opnieuw in rekening gebracht.

De uitslag
Het ED-panel zal haar eindoordeel t.a.v. de elleboogkwaliteit beschrijven als een van de volgende classificaties:

    Vrij
  • Grensgeval
  • Graad 1
  • Graad 2
  • Graad 3

Meer informatie betreft ED, de factoren, beoordeling etc. kunt u vinden op http://www.raadvanbeheer.nl

Ataxia



Het probleem:
Zoals alle raszuivere honden, vertonen ook American Staffordshire Terriers een aantal
gezondheidsproblemen die waarschijnlijk het gevolg zijn van genetische defecten. Het was
de gezondheidscommissie van de Staffordshire Terrier Club America opgevallen dat er
steeds meer honden problemen ontwikkelden lijkend op een dronken loopje en balans
problemen als ze ouder werden. Dit is een bijzonder ernstige ziekte, omdat honden geen
tekenen vertonen tot ver in de volwassenheid, nadat ze zijn gefokt. Onderzoek heeft aan het
licht gebracht dat dit een erfelijke aandoening is.

De symptomen:
Deze ziekte treft een bepaald deel van de hersenen genaamd het cerebellum. Het
cerebellum is nauw verbonden met het evenwichtsorgaan en samen controleren deze delen
van de hersenen de coördinatie van de bewegingen. Er zijn verschillende ziekten die invloed
kunnen hebben op deze gebieden van de hersenen en dus soortgelijke symptomen
veroorzaken. Infectie van het middenoor, trauma, virale infecties, tumoren, auto-immune
aandoeningen en bacteriële ziekte kan ook leiden tot dit soort symptomen. Echter, de
volgorde en het tempo waarin de verschijnselen zich ontwikkelen bij honden met dit
syndroom zijn kenmerkend voor de ziekte. Zowel mannelijke als vrouwelijke honden worden
beïnvloed en kunnen symptomen beginnen te vertonen met 2-5 jaar.
Aanvankelijk zijn de symptomen erg subtiel en uiten zich als onhandigheid en af en toe een
onbalans van het lichaam bij het maken van plotselinge bewegingen. Honden die aan
behendigheid doen bijvoorbeeld, kunnen problemen krijgen met een bepaald obstakel dat zij
eerder zonder problemen passeerden. Honden kunnen struikelen en vallen bij het traplopen
of als ze snel bewegen. Naarmate de ziekte vordert, wordt de onhandigheid erger: honden
kunnen omvallen als ze hun hoofd schudden en hebben vaak een duidelijke onbalans van
het lichaam als ze hun hoofd snel te verplaatsen. Reuen kunnen hun evenwicht verliezen als
ze hun poot optillen om te urineren. Bij het gecontroleerd lopen in een rechte lijn kan alles er
normaal uitzien, maar bij het nemen van bochten, rennen achter ballen, en zich haasten
naar hun voedsel, worden de problemen duidelijk.
Als de ogen van de hond goed worden bekeken, valt het op dat plotselinge bewegingen van
het hoofd snelle bewegingen van de ogen (nystagmus) veroorzaken, van links naar rechts, in
cirkels of verticaal. D e meest betrouwbare manier om deze oogbewegingen uit te lokken is
om de hond op zijn rug te rollen, en ze duren meestal een paar seconden tot ongeveer een
minuut.
Andere vroege tekenen van de ziekte zijn plotselinge ineenstorting, met verstijving van alle 4
de poten, de hals en het lichaam, gedurende een paar seconden. Met de tijd krijgen
de honden meer en meer moeite met lopen vanwege het gebrek aan coördinatie van hun
poten. De hond kan ook gewicht verliezen omdat hij door evenwichtsproblemen moeite heeft
bij het bereiken van zijn etensbak.
De ziekte zit nog in een recent stadium van onderzoek. De leeftijd van aanvang, de
symptomen en de progressie verschillen van hond tot hond. De bovenstaande
beschrijvingen zijn algemene symptomen van erfelijke ataxie. Uw hond hoeft niet alle
kenmerken te hebben om als lijder te worden beschouwd. De enige echte overeenkomst die
alle honden tot nu toe hebben is het ontwikkelen van evenwicht problemen.

De prognose
De progressie van de ziekte varieert van hond tot hond. Voor veel Amstaffs ontwikkelen de
tekenen zich langzaam. De STCA gezondheidscommissie is van oordeel dat erfelijke ataxie
een “dodelijke” ziekte is, omdat de meeste Amstaffs niet een normale levensduur bereiken
en om humane redenen moeten worden geëuthanaseerd. De meeste zijn niet in staat om te
functioneren boven de leeftijd van 7 of 8 jaar. Een opmerking: Indien verdoving wordt
uitgevoerd voor een of andere reden (bijvoorbeeld een tandheelkundige behandeling), kan
de verslechtering versnellen. Dit verbetert enigszins in de dagen na de narcose, maar de
hond komt niet terug op het niveau voorafgaand aan de anesthesie.
Er is geen behandeling beschikbaar tegen ataxie.

De diagnose
Er is nu een DNA-test beschikbaar van het Antagene laboratorium in Frankrijk. Via een
eenvoudig mondeling speekselmonster kan het laboratorium de genetische markers die de
ziekte dragen identificeren. (informatie en aanvragen test via Antagene)
Cerebellaire Ataxie wordt vererfd als een autosomaal recessieve eigenschap, dat betekent
dat een hond twee defecte kopieën (een van elke ouder) moet hebben om lijder te zijn van
de ziekte.

Een geteste hond zal een van de volgende drie classificaties krijgen:
Homozygoot normaal (vrij): 2 normale kopieën van het gen dat betrokken is. De
hond heeft geen ataxie, is geen drager voor ataxie en kan geen nakomelingen produceren
die lijder zijn (dragers alleen door de combinatie met een niet vrije hond).
Heterozygoot (drager): 1 normale kopie en 1 defecte kopie van het gen dat
betrokken is. De hond lijdt niet aan de ziekte, maar is een drager van het gen. Hij kan het
gen doorgeven aan nakomelingen.
Gemuteerd homozygoot (lijder): 2 defecte kopieën van het gen dat betrokken is.
De hond heeft ataxie en zal het gen doorgeven aan nakomelingen.

Onderstaande tabel geeft aan wat bij de verschillende combinaties de kansen zijn voor
iedere pup om vrij, drager of lijder te zijn.

Ataxia Vrij Drager Lijder
Vrij 100% Vrij 50% Vrij
50% Drager
100% Drager
Drager 50% Vrij
50% Drager
25% Vrij
50% Drager
25% Lijder
50% Drager
50% Lijder
Lijder 100% Drager 50% Drager
50% Lijder
100% Lijder

NB. de percentages zijn de kansen voor iedere pup om vrij, drager of lijder te zijn. Zoals aan
de roulette tafel de kans op zwart of rood 50% is, maar er toch 10 keer achter elkaar zwart
kan vallen, zo kunnen bijv. theoretisch ook in een nest van twee dragers alle pups lijder zijn.
Dus in een nest van 8 pups uit 2 ouders die drager zijn komen niet per definitie 2 vrije, 2
zieke pups en 4 dragers. Het gaat om de kans die iedere geboren pup heeft op 1 van de
uitkomsten.
Alleen over de totale populatie zouden de uitkomsten ongeveer in deze lijn moeten liggen.
Als een nest gefokt wordt met 2 honden die ataxie vrij zijn, dan zijn de resulterende pups vrij
door vererving en hoeven niet getest te worden.

Hart



Hartproblemen bij de hond
Het hart van uw hond is een spierpomp die onderverdeeld is in vier ruimten: twee< boezems en twee kamers. De pompwerking van het hart berust op het vermogen van de boezems en de kamers om samen te trekken en weer te ontspannen. Een samentrekking is te vergelijken met het knijpen in een tube: als een boezem of kamer samentrekt, wordt deze kleiner, waardoor het bloed maar een kant op kan: naar buiten. Bij elke samentrekking wordt bloed uit het hart gepompt. In het hart verloopt het samentrekken en het weer ontspannen van de boezems en de kamers in een bepaalde volgorde, snel achter elkaar. Als het hart ontspant, vult het zich weer met bloed. movingpicturehart

Deze animatie laat de pompwerking van het hart zien. De hartslag is hier vertraagd weergegeven. In werkelijkheid duurt deze slechts een fractie van een seconde. Het lijkt veel op uw eigen hart wat functie en structuur betreft. Bij 1. is het hart ontspannen en stromen de boezems vol. Bij 2. trekken de boezems samen en wordt het bloed naar de kamers gestuwd. Bij 3. trekken de kamers samen en pompen het bloed uit het hart naar de organen en weefsels van het lichaam. Deze pomp kan bij de geboorte defecten vertonen. Ook kunnen honden op latere leeftijd problemen krijgen aan hun hart. De meest voorkomende hartproblemen bij de hond worden veroorzaakt door de hartkleppen (klepinsuffiëntie) of de hartspier (gedilateerde cardiomyopathie). Als bij uw hond de diagnose hartfalen is gesteld, hoeft u niet ontmoedigd te raken. Met uw zorg en de geschikte medicatie van uw dierenarts is er nu vooruitzicht op een beter, langer leven voor uw hond. Als u de aandoening van uw hond begrijpt, kunt u uw hond beter helpen.

Klepinsufficiëntie
Klepinsufficiëntie is de meest voorkomende vorm van hartziekte bij honden. Het komt over het algemeen vaker voor bij kleine tot middelgrote honden dan bij grote honden. Er lijkt ook sprake te zijn van een genetische aanleg voor het ontstaan van hartziekte omdat sommige rassen vatbaarder zijn dan andere. De ziekte komt vaker voor bij reuen dan bij teven. Het zijn meestal oudere honden die aan deze ziekte lijden, maar sommige honden zijn vrij jong als de ziekte begint. Klepinsufficiëntie is een ziekte die het oppervlak van de hartkleppen aantast. Het wordt ook wel chronische mitralisklepinsufficiëntie genoemd. De kleppen zijn normaal gesproken glad en sluiten hermetisch af als ze dicht zijn. Door klepinsufficiëntie raken de randen verdikt, knobbelig en vervormd. De klep sluit niet meer goed af en als de kamer het bloed wegpompt, stroomt een deel ervan terug in de boezem. Dit terugstromen veroorzaakt een specifiek geluid dat uw dierenarts kan horen met een stethoscoop. Dit geluid wordt een ruis genoemd. Omdat de hartkleppen nu lekken, raakt de bloedcirculatie verstoord. Het lichaam van uw hond kan zich hieraan aanpassen. Sommige honden redden het zelfs vele jaren met een ruis. Maar op een gegeven moment wordt de ziekte sterker dan de aanpassingen en kan de hond ziek worden en tekenen van hartfalen vertonen. Klepinsufficiëntie kan het lichaam van uw hond op verschillende manieren aantasten. Gedilateerde cardiomyopathie
Gedilateerde cardiomyopathie is een ziekte van de hartspier. Het is bekend dat gedilateerde cardiomyopathie veroorzaakt kan worden door specifieke voedingsdeficiënties, maar in veel gevallen is de oorzaak van de ziekte onbekend. Er zijn echter diverse theorieën, onder andere over genetische factoren, virusinfecties, blootstellingen aan giftige chemische stoffen en aminozuurdeficiëntie. Gedilateerde cardiomyopathie komt vaker voor bij middelgrote tot grote rassen dan bij kleine honden. De ziekte komt het meeste voor bij reuen van middelbare leeftijd. Bij gedilateerde cardiomyopathie kan het hart niet goed pompen. De samentrekkingen van het hart zijn zwak en het bloed wordt minder efficiënt aan het lichaam geleverd als voorheen. Daarbij komt dat het hart uitrekt en vergroot wordt. Omdat het hart niet goed meer kan pompen, raakt ook de bloedcirculatie verstoord. Het lichaam van uw hond kan zich aanpassen om hiermee om te gaan. Op een bepaald moment zullen de aanpassingen echter niet meer toereikend zijn en kan de hond ziek worden en tekenen van hartfalen vertonen. Gedilateerde cardiomyopathie kan het lichaam van uw hond op verschillende manieren aantasten.

Symptomen van hartziekten
De verschijnselen van hartziekten kunnen in het begin heel gering zijn en daarom moeilijk te herkennen. Naarmate de klepinsufficiëntie voortschrijdt, kunnen de symptomen echter ernstiger worden. Deze verschijnselen treden op omdat vocht zich ophoopt of omdat de vitale organen niet worden voorzien van het bloed, en dus de zuurstof, die ze nodig hebben. De verschijnselen van gedilateerde cardiomyopathie kunnen in het begin eveneens heel gering zijn en daarom moeilijk te herkennen. Naarmate de ziekte voortschrijdt, kunnen de symptomen echter ernstiger worden. Gedilateerde cardiomyopathie wordt over het algemeen vrij snel erger.

Tot de verschijnselen van beide aandoeningen behoren:

  • Lusteloosheid / depressie
  • Slechte eetlust
  • Gewichtsverlies
  • Zware ademhaling
  • Hoesten
  • Zwakte
  • Flauwvallen
  • Opgezette buik (ascites)

Diagnose van hartaandoeningen
Regelmatige bezoeken aan de dierenarts zijn erg belangrijk voor het vroeg opsporen van hartziekte en voor de controle van de behandeling van een hond met hartziekte. Een grondig lichamelijk onderzoek levert aanwijzingen op voor alle hartproblemen. Door met een stethoscoop naar het hart van uw hond te luisteren kan de dierenarts vaststellen of er sprake is van een ruis. De hartslag en het hartritme kunnen ook worden beoordeeld door het gebruik van een stethoscoop. Röntgenfoto’s zullen vocht op de longen en een mogelijke vergroting van het hart aan het licht brengen. Met een elektrocardiogram (ECG) kan de elektrische activiteit van het hart geregistreerd worden en dit kan gebruikt worden om hartritmestoornissen te diagnosticeren. Tenslotte kan echografie – dezelfde techniek die gebruikt wordt om baby’s in de baarmoeder te controleren – gebruikt worden om het hart te beoordelen terwijl het werkzaam is. De wanden, kamers, boezems, kleppen en bloedvaten van het hart kunnen nauwkeurig driedimensionaal worden bekeken. Hoewel echografie de meest nauwkeurige methode is om hartziekte te diagnosticeren, hoeft het bij duidelijke gevallen van hartziekte niet nodig te zijn.

(Bron; Dierenkliniek Vrieselaar, http://www.dierenklinieklemmer.nl/)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit exceeded. Please complete the captcha once again.